φιλια.

μου ρχετε να βαλω τα κλαμματα. οχι επειδη εχω γνωρισει την αληθινοτερη φιλια στον κοσμο(αυτο κανεις δεν μπορει αν το ξερει..;), ουτε ομως επειδη ειμαι μονη μου χωρις φιλους και ανθρωπους που με αγαπανε.. απο μικρη ηθελα μια σιγουρια. οτι αν καποτε χρειαστω καποιον θα ειναι εκει. η αληθεια ειναι(και μεταξυ μας τωρα) πως ακομα και σημερα μετα απο τοοοσα χρονια φιλιας και εμπιστοσυνης ζητημα ειναι να εχω γνωρισει 2 ανθρωπους στους οποιους μπορω να πω τα παντα. αυτοι οι ανθρωποι ειναι σαν εμενα. τοσο ιδιοι και τοσο διαφορετικοι..
παντα ηθελα να ειμαι στο επικεντρο της προσοχης! ειχα τον τροπο μου με τους ανθρωπους να τους κανω να τρεχουν απο πισω μου.. αλλα τλικα δν μου εβγαινα παντα σε καλο.. πριν κανα 5-6 μηνες κατι με επιασε και θελησα να γινω σαν μια αλλη. στο στυλ στην κουλτουρα στην προσωπικοτητα. για αυτο δεν θα πω παραπανω γιατι και μονο που τα σκεφτομαι πληγωνομαι. αλλα οι φιλοι μου με στηριξαν, και με αποδεχτηκαν, δεν με ξεχασαν παρολο που εγω το επιδιωξα..:)
στους φιλους προσφερω οσα ηθελα παντα να παρω και δεν τα εβρισκα ποτε. πιστευα παντα οτι αν φερομουν καλα θα μου φεροντουσαν και εκεινοι, οποτε επιανα τον εαυτο μου να το κανει μονο και μονο για να μου φερονται ολοι οπως θελω.
οι φιλοι μου μπορουν να μου πουν πολλα και θελω να ειναι σιγουρη πως θα ειμαι για παντα εκει να τους πω το σωστο-αυτο που εγω θα εκανα αν ημουν στη θεση τους..
δεν γουσταρω να λεω ψεματα, λεω παντα αυτο που θελω να πω κι ας μην το περιμενει ο αλλος. αλλωστε αυτοι που με ξερουνε το καταλαβαινουνε πριν καλα καλα ανοιξω το στομα μου..

και κατι τελευταιο γιατι βαρεθηκατε..
ειναι κατι που με απασχολει τοσο πολυ..
ακουστε τι εγινε!μπαινει ενας καθηγητης μεσα και τον βλεπουμε εγω και η κολλητη μου που χαμογελαει κλπ σε ενα παιδακι, νταξει φυσιολογικα πραγματα.. αλλα επειδη εκεινη τη στιγμη ειμασταν σε φαση χαρας της κανω "δες πως κοιταζει τον ..γιωργο(παραδειγμα δν λεω ονοματα:ρ)!" "ωχ ναι!" μου κανει και γελαγαμε.. σιγα σιγα το ειπαμε σε αλλους και μετα απο λιγο ολοι το λεγανε και γελαγανε..
υστερα απο σκεψη καταλαβα τι λαθαρα ειχαμε κανει:S ετσι και ακουγοταν τιποτα σε κανα καθηγητη θα καλουσαν γονεις κλπ και πεφτουν αποβολες και τετοια.. και επειδη με το σχολειο εχω μια πολυ σχεση μπορω να πω-καλη μαθητρια, ολοι οι καθηγητες μου εχουν εμπιστοσυνη-αγχωθηκα παρα πολυ..
και απο τοτε -ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΩ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ..- προωθουσα το οτι της κολλητης μου ηταν η ιδεα.. ετσι για να αποτιπωθει αυτο στο μιαλο ολων..
ξερω ποσο απαισια φερθηκα και πραγματικα δεν το ηθελα.. την αγαπαω και δεν θελω το κακο της.. απογοητευσα τον εαυτο μου ρε γαμωτο.. αλλα ακομα και τωρα δεν ειμαι σιγουρη αν δεν θα το εκανα.. τι να ναι αυτο..?

ευχαριστω οσους ειχατε το θαρρος να το διαβασετε μεχρι το τελος.. και ας κλεισω με ενα τραγουδι για την περισταση..:) ευχομαι ολοι να βρουμε την αληθεια φιλια. να φτασουμε εκει που δεν παει αλλο..!

Τ' αστέρια που μετρήσαμε νπέφτουνε στη γη
Είναι οι μύθοι που είδαμε να σβήνουν στο σκοτάδι
Χρόνια πορείες παράλληλες που ζήσαμε μαζί
Σαν στρατιωτάκια τα 'στησε η νύχτα στο σημάδι

Όλα αλλιώς περπάτησαν, ποιος να το φανταστεί;
Δίχως σενάριο τελικά το έργο αυτού του κόσμου
Κι όσοι σκηνοθετήσαμε μιαν άλλη του εκδοχή
Ο χρόνος μας παράτησε στα απόμερα του δρόμου

Σ' ένα ταξίδι αδιάκοπο ο κόσμος προχωρά
Σαν καραβάνια τα όνειρα την έρημο διασχίζουν
Αδύναμα κι ευάλωτα στου χρόνου τη φθορά
Μόνο τα αισθήματα μπορούν βυθούς να καθρεπτίζουν.

Η μόνη αλήθεια που ένοιωσα ν' αντέχει στη βροχή
Αυτή η φιλία, που άπλωσε και γέμισε τα χρόνια
Αυτός ο μύθος που έντυσε των δύο μας την ζωή
Σαν άνοιξη που σώσαμε στον πιο βαρύ χειμώνα